Tijd is een van de kostbaarste dingen die we hebben. Tijd is geld! En mensen in het spitsuur van hun leven, of mensen die in een permanent spitsuur verkeren, weten dat als geen ander. Van werk naar kinderopvang, van sociale afspraak naar familieverplichting, en eigenlijk moet er ook aan sport gedaan worden, of een beetje vrijwilligerswerk of iets anders zinvols. Het huis moet aan kant en kinderen verdienen aandacht. Tijd is een schaars goed.
Ook in mijn leven speelt dat. Met twee banen, een echtgenoot, familie en vrienden voor wie ik er regelmatig wil zijn, enzovoort. En binnen het werk wil ik ook meer dan ik kan. Nog even die opzoeken. Graag daar zijn, vandaag nog.....
Vorige week stond ik in de rij bij de voedselbank omdat iemand van mijn contacten er onmogelijk zelf heen kon. De rij staat royaal tot buiten het pand en er staan enkele bekenden in.  Het is wat stil, er wordt niet veel gepraat. Toch een beetje schaamte voor elkaar? Terwijl ik mijzelf op ongeduld betrap, staat iedereen hier rustig af te wachten. Beleefd. Maar ook omdat er niet voor iedereen spitsuur is. Voor sommige mensen in deze rij, duurt de dag van zichzelf eigenlijk te lang. Lege tijd.