We gaan het laatste weekend in van de extra winteropvang. Wie nu geen bed heeft voor de nacht, moet weer zien of er plek is in het passantenverblijf aan de Arnhemseweg, of zijn heil elders zoeken.

Het is ook vrijdag de 13e, hoewel ik niemand hoor over bijgelovig ongeluk. Integendeel, ik zie behoorlijk wat mensen die nadrukkelijk aan het genieten zijn van de doorgebroken zon, ik hoor over seizoensgebonden zwaarte die nu weer licht kan worden, een paar mensen van de straat praten over verliefdheid.

Ik loop langs een terras waar mijn ontroering over die genietende mensen er kennelijk zo idioot uit ziet dat ze mij spontaan uitlachen. Op de hangplek spelen we met jonge honden. Iemand loopt vanuit Centrum Maliebaan speciaal om door het plantsoen, om de krokussen te zien.

Een duif vliegt door het dichte raam van mijn werkkamer en het is niet de heilige geest, want hij richt een enorme ravage aan: overal glas en veren. De vrijwilligsters van het DAC bevrijden hem. Zou dat ook de lente zijn? In ieder geval de kolder in zijn kop.

Een mooie lentedag!